تبلیغات
العربیة ( امیری ) - انواع تنوین
دانشجوی دکتری زبان وادبیات عربی دانشگاه خلیج فارس

انواع تنوین

16 مهر 89 17:37

نویسنده : Amiri
ارسال شده در: تجزیه ،

چهار قسم مشهور از انواع تنوین عبارت است از :

1-تنوین تمكُّن

2- تنوین تنكیر

3-تنوین تعویض یا عوض

4-تنوین مقابله

تنوین مقابله:تنوینی است كه در جمع مونث سا لم می آید.توضیح مطلب این كه در جمع مذكر سالم مانند «مسافرون» نون جای تنوین آمده است و چون جمع مونَّث سالم فاقد این نون است ،تنوین در این جمع جای همان «نون» در جمع مذكر سالم است.

تنوین تعویض:این تنوین در جایی می آید كه حرفی از یك كلمه و یا بخشی از یك كلمه و یا جمله حذف میشود. در این موارد به جای محذوف تنوین می آورند مانند:قاضٍ(قاضی)حینذٍ-یومئذٍ(حین اِذْ جاء الصدیق و یوم اِذ رأیتهُ...)

تنوین تنكیر: به دسته ای از كلمات كه علامت آخر آنها تغییر نمی كند ،مبنی گفته می شود . این نوع از كلمات گاهی به علت خاصی تنوین می پذیرند،مانند كلماتی كه به «ویه»ختم می شوند،مانند سیبویه كه مبنی بر كسر است.اگر چند نفر سیبویه نام داشته باشند و بخواهیم فرد معینی از آنها را خطاب كنیم،سیبویه را غیر منوّن در می آوریم. و لی اگر شخص خاصی مورد نظر نباشد و نخواهیم میان چند نفری كه دارای این اسم هستند،تمییزی قائل شویم،سیبویه را با تنوین می آوریم.سپس تنوین در این كلمات علامت نكره بودن است و در صورتی كه دبدون تنوین به كاررود،معرفه است.

تنوین تمكُّن:اعراب اسامی در زبان عربی به چهار قسم است:

1-اسم هایی كه حركت حرف آخرشان با اختلاف عوامل تغییر می كند و تنوین هم میگیرند كه اصطلاحا" معرب منصرف نا میده می شوند.

2-اسم های معربی كه تنوین نمی پذیرند كه به آنها اصطلاحا" معرب غیر منصرف می گویند.  

3- پاره ای از اسامی مبنی كه شرح آن در تنوین تفكیر آمد.

4-اسم هایی كه همیشه یك حالت دارند و تنوین هم نمی پذیرند كه به آنها مبنی گفته میشود. مانند:هؤلاء،حیثُ،كَمْ و...

می دانیم كه اصل در أسماء این است كه یك اسم اعرابهای متفاوت و تنوین را بپذیرد(هم چنان كه اصل در حروف و به طور غالب در افعال این است كه مبنی باشند و تنوین هم نپذیرند).هر اندازه كه یك اسم از مشابهت با فعل و حرف(از حیث مبنی بودن و نپذیرفتن تنوین)دور شود اصالت بیشتری در اسم بودن خواهد داشت .این اصالت از راه تنوین بیان میشود. تنوین در كلماتی چون:علیٌّ،محمّدٌ،قلمٌ...نشانه این است كه این كلمات در اسم بودن از بقیه قوی ترند،و آن نوعی كه تنوین و اعراب نمی پذیرد،از مرتیه اسم بودن فاصله بسیار دارد.

با این توجه تنوین تمكین تنوینی است كه به آخر اسماءمعرب منصرف ملحق میشود تا گویای این مطلب باشد كه این كلمه در اسم بودن از دیگر انواع اسم قوی تر است. تنوین اسامی عَلَم برای این است كه نشان دهد این كله،اسمِ معربِ منصرف است .

3-با توجه به مطا لبی كه گفته شد،جواب این سئوال سوم نیز روشن میشود:تنوین انواعی دارد كه یكی ازآنها برای تنكیر است. به عبارت دیگر تنوین از علائم اسم بودن كلمه است و به خودی خود نشانگر نكره بودن اسم نیست .

4-معلوم شد كه تنوین تنها برای نكره بودن اسم نیست.از این رو هر كجا تنوینی بر سر اسمی ملاحظه شد نباید در ترجمه یاء نكره به آن بیفزاییم.مثلا"آنجا كه در كتابهای درسی به جمله «هذا كتابٌ»بر میخوریم،باید متوجه باشیم كه ممكن است «كتاب»در اینجا به اشاره به جنس مشار ا لیه داشته باشد.

یعنی منظور از جمله «هذا كتابٌ»این است كه مُشارا لیه قلم و دفتر و كیف و... نیست.

در این صورت در ترجمه می گوییم« این كتاب است »هر چند ممكن است بر كتاب نكره ای دلالت كند كه در این صورت ترجمه آن میشود،«این كتابی است».

خلاصه:

1-الف و لام همیشه برای تعریف نیست.

2-پاره ای از كلمات از ابتدای وضعْ با الف و لام همراه هستند.

3-الف و لامی كه بر سر بعضی از اعلام منقول درمی آید،اشاره به اصل و مبدأیی دارد كه این اعلام از آن گرفته شده اند این اصل میتواند صفت باشد یا مصدر.

4-تمامی اسم های عَلَم قابل گرفتن الف و لام زائده هستند. امّا جواز بكار گیری آن بسته به استعمال چنین عَلَمی در نزد عرب زبانان دارد.

5-عَلَم مرتجل و علم منقولی كه اصلِ آن فعل باشد،قابل گرفتن این الف و لام نیستند.

6-میزان برای تشخیص اسم های نكره ،تنوین نیست.تنوین فقط نشانگر اسم بودن یك كلمه است . پس از شناخت معارف،اگر اسمی خارج از چار چوب كلمات معرفه بود ، نكره است.

7-این كه چرا پاره ای از اسامی تنوین نمیگیرند(اسامی غیر منصرف)و پاره ای دیگر تنوین می گیرند(منصرف)،به علت استعمال آن در نزد عرب زبانان فصیح است. در این موارد نباید به دنبال علتهای منطقی و فلسفی تكلُّف آمیز گشت.

8-در ترجمه كلمات منوّن باید دقت كرد كه اگر كلمه ای به وسیله ی اسم اشاره و... مشخص شده باشد. معمولا" نیازی به آوردن یاءنكره نیست ،مانند:ذلك مُعلمٌ.




دیدگاه ها : نظرات
آخرین ویرایش: - -